Babalar ve kızları

Benim babam bildiğiniz babalardan değildir. O, çoğu babadan farklıdır. Otoriter ve sıkıcı bir baba olmadı hiçbir zaman. Aramızdaki ilişki, baba-kız ilişkisinden çok arkadaşlık gibiydi. Çok eğleniriz birlikteyken. Hayatımdaki bir çok "ilk"i babamla yaşadım, öğendim. Bir konsere ilk kez babamla gittim mesela, ya da ilk bara babam götürdü beni, biranın, şarabın, rakının tadına babam yanımdayken baktım. Resim sergilerine, klasik müzik dinletilerine gitmeyi babam öğretti. Evimizin dışındaki hayatı, yanlışı, doğruyu babam anlatmadı "birebir gösterdi" bana. Bugüne kadar sahip olduklarımı ve "ben" olmamı borçlu olduğum kişidir babam. O olmasaydı eğer ne Bülent Ortaçgil'i, Timur Selçuk'u, Fikret Kızılok'u, Ruhi Su'yu, ne Erkan Oğur'u ne de Vivaldi'yi bu kadar sevmeyecektim. Bülent Ortaçgil'i sadece "Benimle oynarmısın", Fikret Kızılok'u da "Bu kalp seni unutur mu?" 'dan ibaret sanacaktım, Atatürk'ü bu denli anlamayacaktım. İyi kalpli olmanın dünyanın birçok şeyinden önemli olduğunu, insanlar ne düşünürlerse düşünsünler her zaman kendi inandığım şeyleri yapmam gerektiğini, kalbim kırıldığında kin beslemek yerine affetmenin önemli olduğunu, içinde bulunduğum durum ne kadar kötü olursa olsun mutlaka olumlu bir tarafını bulmam gerektiğini ve buna benzer birçok şeyi babamla öğrendim ben. Belki de bunun içindir hiç konuşmasak bile gözlerimizden halimizi anlamamız ya da hergün arayıp sorduğu "Ezgim bi yaramazlık yok değil mi kızım?"a verdiğim cevapta nelerin saklı olduğunu tahmin etmesi. Onun varlığı yaşama sevinci ekliyor her günüme, ve şükrediyorum böyle bir babaya sahip olduğum için...

Evleneceğim kişi de babama benzesin istedim hep. Ve istediğim gibi de oldu. Bebeğimiz olmadan önce Özgürümün çok iyi bir baba olacağını biliyordum ve kızımız olduktan sonra buna hiç şüphem kalmadı. Bazen onlara bakıyorum da, babamla benim aramda olan o büyük baba-kız aşkını onların gözlerinde de görüyorum. Bu mutluluğu anlatmaya kelimeler yetmiyor...

Gerçekten "baba" olmayı başarabilen tüm babaların günü kutlu olsun...