Pages

23 Mayıs 2010

Uçuuca uçucaaaaa!!!

 Saat sabahın 5'i  ve ben oturmuş  Beren'in isteği üzerine  az önce hazırlamış olduğum süt+bisküvi+bal karışımını yemekteyim.  "Hayırdır, bu saatte?" diye soranlar için anlatayım...
 Kuzucuk bu akşam kendi yatağında yatmak yerine, ısrarla bizim yanımızda uyumak istedi. Ara sıra böyle bir kaçamak yapabileceği için yanımızda uyumasına izin verdik. Bebeğimiz çok geçmeden uykuya daldı, ta ki gecenin bir yarısı  ağlayarak "uçuuca, uçuuca" diye uyanana kadar. Uyku sersemliğiyle ne olduğumuzu anlayamayan biz ,Berencede "uçuuca" da neydi ki diye düşünürken, arkasından gelen  "hobbaaa hobbaaa,  cocuk cocuk..."  kelimeleri bizim kızın rüyasında (muhtemelen) uçurtma gördüğünü ve o  saatte parka gitmek istediğini! anlamamızı sağladı. Hıçkırıklar içinde "baaaka baaaka, hobbbaa hobbaaa...." diye kendini yerden yere atan kızımızın bu ısrarı karşısında ne yapacağımızı şaşırdık ve "bak kızım hava karanlık, bak parkta kimse yok, yarın sabah gideriz, söz..."  desek de Beren'in ısrarı vazgeçilir gibi değildi.  Ne ona en sevdiği oyuncağı vermemiz, ne de boyalarla resim yapmamız ağlamaktan vazgeçmesini sağlamadı. Yaklaşık  yarım saat süren yüksek desibelli ağlama nöbetinden sonra, Beren'in son zamanlardaki favorisi olan küçük kedicik imdadımıza yetişti.    "Ayyy bak Beren kediciğin uykusu gelmiş, bak ne güzel uyuyor yastıkta, hadi sen de ona sarıl istersen" cümlesi anahtar cümlemizmiş de haberimiz yokmuş. Kedicikle birlikte yatmaya ikna olan kuzu, bir taraftan da bana sarılarak uykuya dalmak üzereyken (ve ben çok mutluyken) , birden bire kalktı ve  "düt"  istedi. Gözlerimden uyku akarak, sersem sersem  ılıttığım sütü biberona koyarken bu geceki isteklerin bitmiş olmasını umuyordum ki yanıldığımı geç de olsa anladım. Çünkü sıradaki istek düt+mama"ydı . Derin bir iç çekerek süt ve bisküviden oluşan mamayı da kızımızın beğenisine sunduktan sonra (bir lokma bile yemedi) sonunda kuzucuğu uyutmuş bulunmaktayım.  
  Sonrasında ne mi oldu? Tabiki baba çoktaaan uyudu, annenin uykusu kaçtı, düt+mamayı yiyerek bunları paylaşıyor...

21 Mayıs 2010

Geçen sene bu gün...

Bundan tam 1 sene önce evimizde kutlamıştık bizim kuzunun diş buğdayını. Blogumuzda yer alması biraz zaman aldı ama olsun. :)  Bebeğimle ilgili ilk özel kutlama olduğu için, düşüncesi beni çok heyecanlandırmıştı. Daha önce hiç diş buğdayına gitmediğim için nasıl yapılması gerektiği konusunda pek bir bilgim yoktu aslında..Maksat birlikte olup bizim kızın incilerini kutlamak olduğu için çok da üstünde durmadım açıkçası. Ama yine de  konuklara ne ikram etsem, kuzuya ne giydirsem, diş buğdayı için ne almalı vs.. gibi bir sürü soruya cevap vermem gerekiyordu. Öncelikle bebeğime güzel bir elbise almakla başladım işe. Ve daha sonra herkes için uygun olan bir gün seçtim ve herkese haber verdim. Ortalama olarak gelecek kişi sayısını belirledikten sonra hazırlanacak yiyecek ve en önemlisi pastayı seçmem gerekti ve onu da hallettim. Bu bu önemli günümüzde benim de bir eserim yer alsın diyerek dondurma, şemsiye, bebek, ayıcık vs.. kalıplarını kullanarak kurabiyeler yaptım.  Beklenen gün geldiğinde misafirlerimiz birer birer gelmeye başladılar. Özgür de öğle arasında kısa bir süre için de olsa katıldı bize ve birlikte pasta kestik. Neler olduğunu anlayamayan Beren'im şaşkınlık içinde olanları seyrederken sıra meslek seçimine geldi. Adet olduğu üzere bir tepsiye hesap makinası, Supradyn! , kalem, tarak, Kur'an-ı Kerim, mouse , Biberonla emzirme rehberi! , makas gibi çeşitli mesleklere yönelik şeyleri koyduktan sonra tam da tahmin ettiğimiz üzere kuzucuk hemen mouse'ı ele geçirdi ve gelecekteki mesleğini belirledi.  Bebeğimin gelecekteki mesleğini de bu ritüelle belirledikten sonra keyifli zamanlar geçirerek herkesi uğurladık...Geriye de bu fotoğraflar kaldı...
 

07 Mayıs 2010

Onurumuz canımız, Onurcanımız askerde...

Kasvetli, rüzgarlı, yağmurlu, soğuk kış günleri geride kaldı artık ve ilkbahar bize merhaba dedi. Günler hızla geçerken birçok değişikliği de beraberinde getirdi. En önemlisi Onurcanımızın askere gitmesi oldu. Şu anda acemilik dönemini tamamlamak üzere Bilecik'te. Bundan sonraki durağı ise Adıyaman olacak. Bu hafta sonunu iple çekiyoruz çünkü canım kardeşim önümüzdeki pazar günü Antalya'ya gelecek.

Geçtiğimiz ay Berencik de dayısının yemin töreni için yollara düştü. Uzun bir yolculuktan sonra Bilecik'e ulaşan biz, orada 3 güzel gün geçirdik. Babamız ise Antalya'da kaldı ve yolculuğumuz boyunca bize telefonla eşlik etti. Onurcanımızı birliğine tekrar uğurladık ve zor bir vedalaşmadan sonra Antalya yollarına düştük yeniden. Bebeğimin ilk uzun yolculuğu olmasına rağmen hiç bir sorun yaşamadık. Arabanın arka koltuğu ev gibiydi zaten, anneannecik yastıktan, battaniyeye, cezveden, adaçayına, radyodan, çorbasına kadar herşeyini düşünmüştü kuzunun. Şimdi ise dört gözle hafta sonunu bekliyoruz...

(Fotoğraflar, Onurcan'ın askere gittiği ve Bilecikteki günlere ait...)






















































































































02 Mayıs 2010

BuRaDaYıZ...


31 Ocak 2010

Doğum fotoğrafları sergisindeyiz...


Nasıl da uzun sürdü kuzumu kollarıma almam.. Tam 2 gün boyunca hastanede Berenimin doğmasını bekledi herkes dört gözle. Bekleyenlerden biri de sevgili Bensan Yavuz Türker'di. Sancılarımın başladığını ilk haber verdiğimiz kişilerden biriydi , çünkü o bizim doğum fotoğrafçımızdı. :) 17 Ağustos sabah saat 10:00'da hastanedeydik ve doktorum Mehmet Tongal'a göre bebeğimizin doğum saati yaklaşık 16:00 civarı olmalıydı ama ne yazık ki bizim ufaklık yerinde çok rahat olduğu için bir türlü doğmak istemedi :) Hastaneye girdikten yaklaşık 18 saat sonra yani 18 Ağustos'ta sabaha karşı 04:05'te kollarımdaydı minik kızım. Hastanedeki ilk dakikalarımızdan o ana kadar elinde fotoğraf makinasıyla (büyük bir sabırla:) kuzumuzun doğmasını bekleyen Bensan, bebeğimi gözyaşları içinde ilk kez kollarıma aldığım o muhteşem anları ölümsüzleştirmişti. O günden bu güne yaklaşık 1,5 sene geçti ve sevgili Bensan bu güne kadar çektiği doğum fotoğraflarından oluşan 3. Kişisel sergisini geçtiğimiz pazar günü Shemall 'de açtı. Tüm fotoğraflar birbirinden güzeldi. Bize ait 3 tane fotoğrafı paylaşmıştı Bensan. Kızımın ellerinden tutarak, gözlerim dolu dolu gezdim sergiyi ve fotoğraflarımıza bakarken zamanın ne çabuk geçtiğine hayret ettim bir kez daha...

(Fotoğraflara tıklayarak daha büyük boyutlu hallerini görebilirsiniz.)

17 Ocak 2010

Yeni yıl...

Minik bebeğimin ve Özgürümün uyuduğu bu saatlerde işlerimi halledip hemen oturdum bilgisayarımın başına. Bloğumuzdan ayrı kaldığımız süre zarfında domuz gribi furyası bizi de etkiledi. Tam bu ciddi söylentilerin çıktığı zamanlarda ben ağır bir grip geçirdim, hemen soluğu http://www.medila.com/ aldım. Yıllardır aile gibi olduğum bu mükemmel laboratuvarda H1N1 testini yaptırdım. Aslında net olarak bir sonuç alınmıyor ama en azından grip türünün H1N1 grubunda olup olmadığı belirleniyor. Neyseki sonuçlarımda birşey çıkmadı, hatta tam olarak grip bile değilmişim. Sadece ağır nezle olmuşum. (Gribi düşünemiyorum) O dönemde doktorumun 5 gün rapor vermesine rağmen sürünerek de olsa derslerime girdim. Bunun için tam olarak iyileşmem uzun zaman aldı. Evde sürekli maskeyle dolaştım ve kuzuma yaklaşmadım. Bu arada el temizleme jellerinin, antibakteriyel el sabunlarının, antibakteriyel mendillerin vs.. hiçbir işe yaramadığını öğrenmiş oldum bir daha kullanmadım.

Özgürümün doğumgünü neyseki bu grip furyasını atlattığımız döneme rastladı. Arkadaşlarımızla birlikte favori mekanlarımızdan olan Kahverengi'ye gittik. Bizim ufaklık yine herkesin gözebeğiydi ve tüm geceyi masanın üzerinde gezerek ve pastaların tadına bakarak geçirdi. (fotoğrafları bir sonraki yazıda olacak:) Bundan 6 sene önce kutlamıştık ilk kez Özgürümün doğumgününü. Zaman ne çabuk geçti, o günlerde hiç aklımıza gelmezdi 2009'daki doğumgünü bebeğimizle kutlayacağımız. Bakalım önümüzdeki senelerde neler değişecek hayatımızda. Ama sevdiklerimizle birlikte sağlıklı ve mutlu olmak en büyük dileğimiz.


Tüm bunların dışında bebeğimizle geçirdiğimiz ikinci yılbaşımızı kutladık. Bu sene Öncü, Doğa ve Güney bizi evlerinde misafir ettiler. Geçen yıl bizde toplanmıştık ve çok eğlenmiştik. Bu yıl da yine çok keyifli bir yılbaşı eğlencesi oldu bizim için. Doğa ve Beren tüm akşamımızın neşesi oldular. Saat geceyarısını gösterdiğinde birbirimize sarılarak, zıplaya zıplaya girdik 2010'a :) Artık neredeyse gelenekselleşen! Beren'in noel şapkalı pozlarına bu sene Doğa da ortak oldu ve tüm akşam sevimli sevimli pozlar verdiler bize :)

02 Ocak 2010

İşte geldik burdayız...

En son yazdığım yazıdan sonra ortadan uzun bir süre kaybolmamın nedeni bloğumuzdaki bir sorundu. Neyseki hallettim ve çok özlediğim canım bloğumuza geri döndüm. Hayatımız aynı tempoda devam ediyor. Geçen süre zarfında öyle çok şey oldu ki.. Ama sanırım en önemlisi kuzunun artık yürümeye başlamasıydı. Bunun yanı sıra kızımızla ilk kez tatile gittik, birsürü dişimiz çıktı, bol gripli bir dönem atlattık, babamızın doğum gününü kutladık, emzirme maceramızı sonlandırmaya çalıştık (pek başarılı olamadık :) , "Berence" diye bir dil oluşturduk, bebeğimizle 2. yeni yılımızı kutladık vs.. Taze taze yazılar yakında...
 
Copyright 2009 BeReN